«تصور» پیش‌از آنکه روایت‌گر خیال‌پردازی‌های شیرین و نغز باشد، گرفتار پیچیدگی‌های مبهم روایتش شده‌است. موقعیت‌های متعدد روایی، به‌شکلی ناپیوسته بیان می‌شوند تا شاهد عدم انسجام داستانی برای این فیلم باشیم.

.

در جهان برساختهٔ «علی بهراد»، گسست محسوسی برای شخصیت‌ها درنظر گرفته شده‌است. در عین حال که فیلم تماماً با دو کاراکتر در موقعیت‌های مختلف پیش می‌رود اما همان عدم انسجام، جدایی آشکاری را برای آن دو شخصیت، در دل مخاطب می‌کارد که ثمرهٔ آن، احساس بیگانگی با اثر است.

.

رویکرد ابزورد در اتمام‌بندی اثر نیز، بر شدت این نامأنوسی می‌افزاید. گویی در انتها مخاطب از خوابی یک ساعت و چند دقیقه‌ای بیدار شده تا ارکان «تصور» تنها در حیطه همان رویاپردازی‌ها قابل توجیه باشند. در این میان اما، نحوه صحیح فیلم‌برداری و طراحی دل‌نشین لوکیشن شیرینی‌ارائهی تنها عواملی هستند که جلوی سقوط مفصل فیلم را می‌گیرند.