تهی‌بودن از مؤلفه‌ای قدرتمند برای القای احساس ترس، حفره‌ای بزرگ را در دل روایت run rabbit run به وجود آورده است. پرداخت به توهم نشأت‌گرفته از خاطرات گذشته، رویکردی روان‌شناختی به اثر می‌بخشد و فیلم را از پیش‌روی در ساحت وحشت باز می‌دارد.

.

تکرار تعمدی خرده‌روایت‌های بی‌حاصل، سعی در شاخ و برگ بخشیدن به پیرنگ نحیف فیلم دارد اما در عوض بر آتش آشفتگی دَمیده و روایت را گُنگ جلوه می‌دهد.

.

پنهان‌کاری برای عدم بیان مسائل مربوط به گذشته توسط کاراکتر مادر تا اواسط داستان ادامه دارد؛ افزون‌بر آنکه پرده نخست داستان طولانی شده، این پنهان‌کاری همراهی را از مخاطب گرفته و عنصر ترس را سَر می‌بُرد. حضور صرفاً نمادین شخصیت‌های فرعی و عدم ثبات برای آنها، مشکل دیگری است که چهارچوب فیلم‌نامه را متزلزل می‌سازد.

.

فیلم اما یک تعلیق زیبا و کوچک دارد که از میانه داستان آغاز شده و تأثیرش تا پایان کار ادامه دارد. درست در زمانی که شخصیت خواهر نمایش داده می‌شود، تهدید بر سر «سارا» سایه افکنده و او را به خیالات کابوس‌وار گذشته وارد می‌کند.

.